Προσπαθώ να καταλάβω την υπόθεση του γιατρού Κρίτωνα Φίλου που καταδικάστηκε και φυλακίστηκε για ανθρωποκτονία από πρόθεση. Ο γιατρός φέρεται να επιτάχυνε το τέλος ηλικιωμένου ασθενούς που βάδιζε προς τον θάνατο, το δε κίνητρό του, φαίνεται πως ήταν η απελευθέρωση μιας κλίνης στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας που διηύθυνε.
Η ΠΙΕΣΗ
Πιο πολύ προσπαθώ να καταλάβω τον ίδιο τον γιατρό. Κάνω όσο πιο προσεκτικά μπορώ υποθέσεις. Οι κλίνες στη ΜΕΘ είναι πολύ λίγες και η ζήτησή τους μεγάλη. Αυτήν ακριβώς την πίεση ο Φίλος πρέπει να την ένιωθε έντονη. Το τηλέφωνό του θα χτυπούσε ασταμάτητα κι όλοι θα του ζητούσαν, συχνά θα τον παρακαλούσαν, για το ίδιο. Κρεβάτι για νοσηλεία. Πρέπει να είναι ισχυρή αυτή η πίεση, για θέματα ζωής και θανάτου πρόκειται, αλλά εκτός από την κόπωση, αυτή η πίεση μπορεί να καλλιεργήσει στον αποδέκτη κι ένα αίσθημα τεράστιας ισχύος. Είναι αυτός που αποφασίζει για τη ζωή και τον θάνατο.
ΣΤΑ ΟΡΙΑ
Η νοσηλεία στην εντατική φαντάζομαι πως είναι άσκηση της ιατρικής σε οριακή κατάσταση. Πόσοι από αυτούς που ζουν σε κώμα και με μηχανική υποστήριξη θα συνέλθουν; Και σε τι κατάσταση θα συνέλθουν; Μερικοί καταλήγουν, άλλοι επιβιώνουν ως φυτά, κάποιοι συνέρχονται παρά πάσα ελπίδα και ούτω καθεξής. Αναρωτιέμαι: Ο γιατρός που διευθύνει μια ΜΕΘ και ζει καθημερινά και για χρόνια καταστάσεις ακραίας έντασης, πώς επιβιώνει ο ίδιος; Πώς μετατρέπεται η ακραία ένταση σε ρουτίνα και τι μπορεί να σημαίνει αυτό;
Η ΡΟΥΤΙΝΑ
Μπορεί να γίνει ρουτίνα το μεταίχμιο ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο; Φαίνεται πως μπορεί, μόνο που σ’ αυτό το σημείο κρύβεται η παγίδα. Στον θάνατο που δεν προκαλεί δέος, αλλά γίνεται ρουτίνα. Κανείς δεν ξέρει πώς κανονίζουν την κυκλοφορία μεταξύ ζωής και θανάτου οι θεοί. Ομως από την υπόθεση Φίλου μάθαμε πώς τη ρυθμίζουν οι μικροί θεοί των ΜΕΘ. Κυνικά και κατά βούληση. Η ανάγκη απελευθέρωσης μιας κλίνης προηγείται σε σημείο που μπορεί να προκαλέσει μια άνετη απόφαση επιτάχυνσης του τέλους για τον ασθενή.
ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΝ
Τόσο απλά, τόσο εύκολα; Πραγματικά δεν ξέρω. Οπως επίσης δεν ξέρω πώς λειτουργούν οι ΜΕΘ. Δηλαδή, πώς λαμβάνονται οι αποφάσεις, πώς χορηγούνται οι θεραπείες, τι είδους πρωτόκολλα ισχύουν και ποιοι έλεγχοι γίνονται. Νομίζω πως ο λόγος ανήκει πλέον στους ίδιους τους γιατρούς, ατομικά και συλλογικά. Αυτοί είναι που οφείλουν να μιλήσουν για τα του οίκου τους. Να μιλήσουν και, αν μπορούν, να τα ρυθμίσουν.
Του Δημήτρη Σ. Αβραμίδη
Αναδημοσίευση από την εφημερίδα “Π”
